مگر رنجی که دیدی رفت از یاد

که تو بودی زمن بی صبر و بی هوش

مگر آنگاه گشتی از نهانم

که من بر تو چگونه مهربانم

کجا بر من کشیدی دست بیدار

چرا با من به تلخی همچو هوشی

که با هر کس به شیرینی چو نوشی