ترا با بخت فرخ ساز دادم

نه من آنی که بی من مرده بودی

چو برگ دی مهی پژمرده بودی

نه من آنم که جانت باز دادم

نه تو آنی که جز یادم نکردی

همی از خاک پایم سرمه کردی

نه من آنم که بودم جفت جانت