بسا کس کاو خورد سر که به خوان بر

کجا غرقه به هر چیزی زند دست

چه باشد گر تو یار نو گرفتی

نباید از تو ما را این شکفتی

نهاده پیش او حلوای شکر

وصل من ترا خوش بود چون می

فراقم چون خماری بود در پی