فراقم چون خماری بود در پی

بسا کس کاو خورد سر که به خوان بر

نهاده پیش او حلوای شکر

وصل من ترا خوش بود چون می

تو مخموری و از می سر بتابی

هر آن گاهی که بوی می بیابی

اگر تو گشته ای از می بدین سان