تو مخموری و از می سر بتابی

نهاده پیش او حلوای شکر

وصل من ترا خوش بود چون می

فراقم چون خماری بود در پی

هر آن گاهی که بوی می بیابی

اگر تو گشته ای از می بدین سان

ترا جز می نباشد هیچ درمان