هر آن گاهی که بوی می بیابی

وصل من ترا خوش بود چون می

فراقم چون خماری بود در پی

تو مخموری و از می سر بتابی

اگر تو گشته ای از می بدین سان

ترا جز می نباشد هیچ درمان

چو جان باشد گزیده یار پیشین