که رفت اندر سفر یار دگر کرد

مرا تنها بماند اینجا به خواری

چو خان راه مرد رهگذاری

نه بس بود آنکه از پیشم سفر کرد

اگر نالم همی بر داد نالم

که اینست از جفای دوست حالی

دلم گوید مرا از بس که نالی