اگر نالم همی بر داد نالم

چو خان راه مرد رهگذاری

نه بس بود آنکه از پیشم سفر کرد

که رفت اندر سفر یار دگر کرد

که اینست از جفای دوست حالی

دلم گوید مرا از بس که نالی

به ناله یر نالان را همالی