به ناله یر نالان را همالی

اگر نالم همی بر داد نالم

که اینست از جفای دوست حالی

دلم گوید مرا از بس که نالی

به تخت کامرانی بر نشسته

چو نخچیرم به چنگ شیر خسته

اگر زین آمد ای عاشق ترا درد