دلم گوید مرا از بس که نالی

که رفت اندر سفر یار دگر کرد

اگر نالم همی بر داد نالم

که اینست از جفای دوست حالی

به ناله یر نالان را همالی

به تخت کامرانی بر نشسته

چو نخچیرم به چنگ شیر خسته