چنان گوشم به در چشمم به راهست

نه حال خویش در نامه نمایی

ندانم تا ترا دل بر چه سانست

مرا باری به کام دشمنانست

که گویی خانه ام زندان و چاهست

اگر مرغی بپرد ای دلارای

دل مسکین من بر پرد از جای