به اشک از شب فرو شویم سیاهی

چنان نالم که نالد کبگ کهسار

چنان جوشم که جوشد بحر از باد

چنان لرزم که لرزد سرو و شمشاد

بیاغارم زمین تا پشت ماهی

چنان از حسرت دل بر کشم آه

کجا ره گم کند بر آسمان ماه