درود از من فزون از هر بهاری

درود از من بدان کاورا درودست

مرا بی او دو دیده چون دو رودست

درود از من فزون از هر شماری

فزون از ریگ کهسار و بیابان

فزون از قطرهء دریا و باران

فزون از رستنی بر کوه و صحرا