به پای او چه کهسار و چه هامون

به دشت اندر چو عفریت دونده

به بلا بر شدی همچون پلنگان

به دریا در شدی مثل نهنگان

به چشم او چه دریا و چه جیحون

به پشتش بر سوار آسوده در راه

چنان بودی که مرد خفته برگاه