به پشتش بر سوار آسوده در راه

به دریا در شدی مثل نهنگان

به پای او چه کهسار و چه هامون

به چشم او چه دریا و چه جیحون

چنان بودی که مرد خفته برگاه

بیابان را چو نامه در نوشتی

چو پرنده به گردون بر گذشتی