چنان بودی که مرد خفته برگاه

به پای او چه کهسار و چه هامون

به چشم او چه دریا و چه جیحون

به پشتش بر سوار آسوده در راه

بیابان را چو نامه در نوشتی

چو پرنده به گردون بر گذشتی

به راه اندر نه خوردش بود و نه خواب