که من گریم همه ساله تو سوزی

بنال ای دل که ارزانی بدینی

که هم در این جهان دوزخ ببینی

قصا ما را چنین کردست روزی

بدین سان زندگانی چون بود خوش

که من باشد در آب و تو در آتش

جهان دریا کنم از دیدگانم