هنی بینی مرا بیچاره مانده

گه از بخت سیاه و گه ز یارش

همی گفت ای خدای پاک و دانا

توی بر هر چه خود خواهی توانا

ز خویش و آشنا آواره مانده

به که بر میش و بز را جایگاهست

به هامون گور و آهو را پناهست