ز خویش و آشنا آواره مانده

همی گفت ای خدای پاک و دانا

توی بر هر چه خود خواهی توانا

هنی بینی مرا بیچاره مانده

به که بر میش و بز را جایگاهست

به هامون گور و آهو را پناهست

مرا ایدر نه آرامست و نه جای