مرا ایدر نه آرامست و نه جای

ز خویش و آشنا آواره مانده

به که بر میش و بز را جایگاهست

به هامون گور و آهو را پناهست

برین خسته دلم هم تو ببخشای

که من نومید ازیدر بر نگردم

و گر نومید بر گردم نه مردم