به که بر میش و بز را جایگاهست

توی بر هر چه خود خواهی توانا

هنی بینی مرا بیچاره مانده

ز خویش و آشنا آواره مانده

به هامون گور و آهو را پناهست

مرا ایدر نه آرامست و نه جای

برین خسته دلم هم تو ببخشای