مرا چه برف بودی چه گل افشان

نه باد ارم همه سال از دم سرد

نه ابر آرم ز دود جان پر درد

اگر باز آمدی آن ماه رخشان

و گر گشتی لبم بر لبش پیروز

مرا کردی کنار خویش جان بوز

نبودی هیچ غم از ابر و بادم