اگر باز آمدی آن ماه رخشان

که خود هر دو ترا هستند یاران

نه باد ارم همه سال از دم سرد

نه ابر آرم ز دود جان پر درد

مرا چه برف بودی چه گل افشان

و گر گشتی لبم بر لبش پیروز

مرا کردی کنار خویش جان بوز