نه ابر آرم ز دود جان پر درد

چرا ترسی کنون از باد باران

که خود هر دو ترا هستند یاران

نه باد ارم همه سال از دم سرد

اگر باز آمدی آن ماه رخشان

مرا چه برف بودی چه گل افشان

و گر گشتی لبم بر لبش پیروز