که نه من خواستم از بخت سستی

مکن بر من فسوس مهر بسیار

که بیماری نخواهد مارد بیمار

مزن طعنه مرا گر تو درستی

نیاب من به روی خود بدیدی

در فس بی نیازی بر کشیدی

چرا راز دلم با تو نمودم