زبانی همچو شمشیری کشیده

من اندر برف و باران ایستاده

تو چشم مردمی بر هم نهاده

ز بی رحمت دل و بی آب دیده

مهی گویی ترا هر گز ندیدم

و گر دیدم امید از تو بریدم

نگارینا مجو از من جدایی