مهی گویی ترا هر گز ندیدم

تو چشم مردمی بر هم نهاده

ز بی رحمت دل و بی آب دیده

زبانی همچو شمشیری کشیده

و گر دیدم امید از تو بریدم

نگارینا مجو از من جدایی

همه چیزی همی جو جز رهایی