هم از جان گشته نومید و هم از یار

نیارست ایستادن نیز بر جای

که نه دستش همه جنبید و نه پای

عنان رخش را بر تافت ناچار

همی شد در میان برف چون کوه

فزون از کوه او را بر دل اندوه

همی گفت ای دل اندیشه چه داری