فزون از کوه او را بر دل اندوه

عنان رخش را بر تافت ناچار

هم از جان گشته نومید و هم از یار

همی شد در میان برف چون کوه

همی گفت ای دل اندیشه چه داری

اگر دیدی ز یار خویش خواری

به عشق اندر چنین بسیار باشد