همی شد در میان برف چون کوه

که نه دستش همه جنبید و نه پای

عنان رخش را بر تافت ناچار

هم از جان گشته نومید و هم از یار

فزون از کوه او را بر دل اندوه

همی گفت ای دل اندیشه چه داری

اگر دیدی ز یار خویش خواری