نه هر کس کاو خورد باگوشت نان را

مکن یکباره یار خویش را خوار

به خسم اندر بکن لختی مدارا

مکن بد مهری خویش آشکارا

به گردن باز بندد استخوان را

خردمند آن کسی را مرد خواند

که راز دل نهفتن به تواند