دل ویسه چو کوهی بود سنگین

سخنهای جفا کز هم شنیدند

دراز آهنگ شد گفتار ایشان

جهان مانده شگفت از کار ایشان

رخش همچون بهاری بود رنگین

نه از گفرار رامین نرم شد سنگ

نه از سرما بهارش گشت بی رنگ