غریوان با دل سوزان همی فگت

برفت از جان او یکباره ارام

دجی خو کرده در شادی و در ناز

کنون چون کبگ شد در چنگل باز

نوای زار بر نا دیدن جفت

چرا تیمار تنهایی ندارم

چرا یاقوت بر رویم نبارم