که هم دل بود وی را هم درم بود

چو پنجه بدره سیم و زربرو کرد

یکی زرینه جامش بر سر افگند

به زرین جام سیم و زر پراگند

هوادار و هوا خواهش نه کم بود

چو از گوهر همی بارید باران

شکفته گشت بختش را بهاران