هوادار و هوا خواهش نه کم بود

یکی زرینه جامش بر سر افگند

به زرین جام سیم و زر پراگند

که هم دل بود وی را هم درم بود

چو از گوهر همی بارید باران

شکفته گشت بختش را بهاران

همان بیش بود او را سپاهی