سموم قهر تو جان را گدازد

به چیزی تو فزونی از پیمبر

که بر فصل تو منکر نیست کافر

همیشه جود تو دل را نوازد

تو دریایی و دریا چون بجو شد

کرا زهره که با دریا بکو شد

چو تو گویی بگیرید آن فلان را