چه گر جانش ز حق پر نور می بود

ز جنت در نماز انگور او یافت

درون جانش آن هر دانه انگور

شده چون خوشه پروین همه نور

ولیک ازکافران رنجور می بود

گهی دندانش را سنگی قلم کرد

که از طاعت همی پایش ورم کرد