که از طاعت همی پایش ورم کرد

چه گر جانش ز حق پر نور می بود

ولیک ازکافران رنجور می بود

گهی دندانش را سنگی قلم کرد

گهی بر دل نهاد ازدست غم دست

گهی از ضعف سنگی بر شکم بست

چو دنیا و آخرت از بهر او بود