گهی دندانش را سنگی قلم کرد

شده چون خوشه پروین همه نور

چه گر جانش ز حق پر نور می بود

ولیک ازکافران رنجور می بود

که از طاعت همی پایش ورم کرد

گهی بر دل نهاد ازدست غم دست

گهی از ضعف سنگی بر شکم بست