تو خود دانم که چندان داری از نور

که تا ز آن سوی رآنی بوک دلدل

همه شب اختران عالم افروز

سپند چشم می سوزند تا روز

که یزدانت فراغت داد از حور

کنون برخیز پیش آور براقت

که می دانم که چونست اشتیاقت