که یزدانت فراغت داد از حور

همه شب اختران عالم افروز

سپند چشم می سوزند تا روز

تو خود دانم که چندان داری از نور

کنون برخیز پیش آور براقت

که می دانم که چونست اشتیاقت

دمی در عالم قدسی قدم زن