بهشتی را بخود گر باز خوانی

نه دیده خواهم و نه جان و نه دل

حجابت گر از آن حضرت بهشت است

ندارم زهره تا گویم که زشتست

نیندیشی که ازحق بازمانی

چه می گویم کسی کز ماه رویی

شود از ناتوانی همچو مویی