سوی حق رنج نابرده شتابی

براه حق چنین تا شب بخفتی

براه راستی گامی نرفتی

تو بی صد رنج یک جو زر نیابی

چو می گیرد عسس روز سپیدت

شب تاریک چون باشد امیدت

تو می گویی که جز حق می نخواهم