چو می گیرد عسس روز سپیدت

براه راستی گامی نرفتی

تو بی صد رنج یک جو زر نیابی

سوی حق رنج نابرده شتابی

شب تاریک چون باشد امیدت

تو می گویی که جز حق می نخواهم

بهشت و حور الحق می نخواهم