که چون شد شصت سال از بهر الله

نبود از نفس نامعلوم ایمن

مگر روزی شنود از دور بویی

روان شد نفس را از دیده جویی

ازرین بریان مرا یک لقمه خواه

دلش بر نفس خود می سوخت برخاست

که تا بوکش تواند لقمه خواست