ازرین بریان مرا یک لقمه خواه

مگر روزی شنود از دور بویی

روان شد نفس را از دیده جویی

که چون شد شصت سال از بهر الله

دلش بر نفس خود می سوخت برخاست

که تا بوکش تواند لقمه خواست

روان شد بر پی آن بوی بسیار