که تا تو خویشتن برگیری از پیش

تو دایم در حضور خویشتن کوش

دمی حاضر بدو گیتی بمفروش

از آن هیبت و زان عزت بیندیش

چنان کن از تفکر عقل و تمییز

که در عالم یکی بینی همه چیز

برین درگه چه می پنداری ای دوست