بیک گندم هدف شد صد بلا را

بسیصد سال آدم مانده غم ناک

ز بهر گندمی خون ریخت بر خاک

پدر او بود واصل او بود ما را

اگر تو لقمه ای خواهی بشادی

محالست این که از آدم بزادی

چو او را گندمی بی صد بلا نیست