نگه کن اول و آخر تو درخویش

سرمنظر چه افرازی برافلاک

نه ز آغاز و انجامت خبردار

میان خاک و خون ماندی گرفتار

که تااز پس چه بود و چیست از پیش

رحم بودست جای خون نخستت

بخاک آیی ز خون چون خون بشستت