همه مویم تا سپیدی جایگه کرد

که بر فرقم زپیری برف بنشست

چو شد کافور موی مشگ بارم

کفن باید که من کافور دارم

جهان بر من سر پستان سیه کرد

چنان افتاده ام از پای پیری

که از کس می نیابم دست گیری